Íslenskt táknmál í stefnu – en hvar eru aðgerðirnar?
Sigurlín Margrét Sigurðardóttir, fyrrverandi alþingismaður og baráttukona fyrir íslensku táknmáli, bendir á að í annarri aðgerðaáætlun menntastefnu 2025–2027 sé íslenskt táknmál hvergi nefnt. Það gerist þrátt fyrir áherslur menntastefnunnar, lög nr. 61/2011 og málstefnu íslensks táknmáls. Hún krefst þess að mennta- og barnamálaráðuneytið bæti úr þessu með fjármögnuðum og mælanlegum aðgerðum.
Kjarni greinarinnar er ein skýr fullyrðing sem hver lesandi getur sannreynt: að tungumálið sé „hvergi nefnt“ í aðgerðaáætluninni. Vísir birtir greinina sem skoðun, en hún er betur rökstudd en margt fréttaefni. Höfundur nefnir lagagrein, tvö stefnuskjöl og málstefnu Alþingis með nafni og ártali og telur heimildirnar upp í lokin. Rökin eru byggð upp skref fyrir skref: lagaleg skylda, yfirlýst stefna og síðan skortur á framkvæmd.
Helsti veikleikinn felst í því sem ekki er rætt. Höfundur viðurkennir að áætlunin taki til kennaramenntunar, námsgagna og inngildingar, en ræðir ekki hvort þær aðgerðir gætu í reynd náð til táknmálsbarna. Hugsanlegt svar ráðuneytisins er hvergi reifað. Lesandinn fær heldur engar tölur um fjölda táknmálsbarna, núverandi fjármögnun eða stöðuna í skólum. Slíkar upplýsingar hefðu gert kröfuna áþreifanlegri.
Höfundur gerir skýra grein fyrir bakgrunni sínum og hagsmunum í málinu, og það er heiðarlegt. Röksemdafærslan er hófstillt og laus við ýkjur.
