Gilda lögin bara þegar okkur hentar?
Formaður Félags náms- og starfsráðgjafa skrifar skoðanagrein um að lögbundinn réttur nemenda til náms- og starfsráðgjafar sé ekki nægilega tryggður í framkvæmd. Hún kallar eftir því að stjórnvöld fylgi lögunum eftir og nýti sérþekkingu ráðgjafa í stefnumótun frá upphafi.
Vísir birtir þetta sem skoðanagrein, og fyrirsögnin gefur í skyn að lög séu brotin. Meginmálið sýnir það þó aldrei. Höfundur segir aðeins að „spyrja þurfi“ hvort lögbundinn réttur nemenda sé tryggður í raun. Þar liggur veikasti hlekkur greinarinnar: hvergi koma fram tölur um fjölda nemenda á hvern ráðgjafa, skóla án ráðgjafar eða biðtíma. Formaður fagfélags ætti að hafa aðgang að slíkum upplýsingum og hefði getað gert óljósa ábendingu að áþreifanlegri gagnrýni.
Jafnvægis er ekki krafist í þessu formi, og höfundur sýnir þar meiri heiðarleika en margir. Hún viðurkennir að mönnun og fjármagn setji stjórnendum skorður og svarar því með rökum fremur en að líta fram hjá því. Tilvísun í Atvinnustefnu Íslands til 2035 er staðfest heimild og tengir málið við yfirlýst markmið stjórnvalda.
Hagsmunir höfundar eru skýrt tilgreindir í lok greinar. Lesandinn ætti þó að taka eftir því að lokakrafan, að ráðgjafar komi að stefnumótun frá upphafi, gagnast stéttinni sjálfri. Það gerir kröfuna ekki ranga, en rökin hefðu staðið sterkari ef gögn hefðu sýnt þann vanda sem hún á að leysa.
