Er samþykki skálkaskjól fyrir skepnuskap ?
Skoðanagrein eftir stjórnarmann í Kvenréttindafélagi Íslands sem gagnrýnir sýknudóm Landsréttar í máli nr. 767/2025 og ber hann saman við sýknudóm héraðsdóms frá 2015. Höfundur telur að upphaflegt samþykki sé notað til að réttlæta ofbeldi. Hún leggur til að stofnaðir verði sérhæfðir dómstólar fyrir kynferðisbrot og ofbeldi í nánum samböndum.
Greinin birtist sem skoðun og höfundur greinir frá stjórnarsetu sinni í Kvenréttindafélagi Íslands. Heimildavinnan er óvenju traust fyrir pistil. Þar eru málsnúmer og dagsetning dómsins, nöfn dómara og efni sératkvæðis. Einnig er orðrétt vitnað í 194. gr. hegningarlaga, greinargerð frumvarpsins frá 2018 og ummæli lögfræðings í Morgunblaðinu. Lesandinn getur flett öllu þessu upp.
Röksemdafærslan er veikari. Höfundur leggur sýknudóm héraðsdóms frá 2015 að jöfnu við dóm Landsréttar og dregur ályktanir af „dómunum tveimur“. Eldra málið féll þó áður en samþykki varð grundvöllur nauðgunarákvæðisins árið 2018. Ákvæði 194. gr. er lesið þannig að alvarlegt ofbeldi geri samþykki „sjálfkrafa“ merkingarlaust. Rökum meirihlutans um ásetning er hins vegar mætt með spurningum, ekki gagnrökum. Sú ákvörðun ákæruvaldsins að ákæra ekki samkvæmt 218. gr. er afgreidd í einni setningu.
Alvarlegast er að höfundur ýjar að vanhæfi dómara og „drusluskömmun“ þeirra og bendir á kyn þeirra án nokkurs rökstuðnings. Slík aðdróttun veikir annars málefnalega og vel heimildum studda gagnrýni.
