Hver ætlar að hjúkra þér?
Formaður Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga færir rök fyrir lögbundnum mönnunarviðmiðum á hjúkrunarheimilum. Hún ber saman viðmið Embættis landlæknis frá 2015 við úttektir á Hraunbúðum og Skjóli og kallar eftir embætti yfirhjúkrunarfræðings og fjármögnun sem tekur mið af raunverulegri hjúkrunarþörf.
Vísir birtir greinina sem skoðanagrein, og þar er hún óvenju vel grunduð. Höfundur nefnir viðmið Embættis landlæknis frá 2015, tilteknar úttektarskýrslur og skýrslur vinnuhópa ráðuneytisins með nafni og ártali. Lesandi getur því flett hlutföllunum upp sjálfur. Hagsmunir höfundar sem formanns stéttarfélags koma skýrt fram í lokin.
Athyglisvert er að hún gengst sjálf við veikleika gagnanna. Úttektirnar á Hraunbúðum og Skjóli voru gerðar vegna atvika eða ábendinga og gefa því ekki mynd af öllum heimilum landsins. Í stað þess að alhæfa út frá þeim snýr hún þeim takmörkunum upp í meginrök sín: skortinn á reglulegri gagnasöfnun. Það er heiðarleg röksemdafærsla.
Gallarnir liggja annars staðar. Fullyrðingin um að „rannsóknir hafi sýnt“ tengsl mönnunar og gæða stendur án nokkurrar tilvísunar. Stærsta eyðan er þó sjálf spurning fyrirsagnarinnar. Lögfest lágmarkshlutföll eru lítils virði ef hjúkrunarfræðingar fást ekki til starfa, og ekkert er vikið að nýliðun, kostnaði eða reynslu annarra landa af lögbundnum viðmiðum. Mótrökin hefðu styrkt málflutninginn fremur en veikt hann.
