Annað hvort þarf að forgangsraða eða taka velferðina að láni
Fréttin fjallar um versnandi fjárhagsstöðu fimm stærstu sveitarfélaga landsins á fyrri helmingi ársins, byggð á samantekt Sambands íslenskra sveitarfélaga. Aðalhagfræðingur Sambandsins skýrir hallarekstur, skuldastöðu gagnvart fyrirhuguðu skuldaþaki og vaxandi útgjöld til leikskóla og málefna fatlaðs fólks.
Ein rödd ber alla greinina: Saga Guðmundsdóttir, aðalhagfræðingur Sambands íslenskra sveitarfélaga. Hún er vel til þess fallin að túlka uppgjörin, og tölurnar byggja á árshlutareikningum sem lesandi getur flett upp. Sem viðtal við sérfræðing skýrir fréttin flókið efni á skiljanlegan hátt, til dæmis muninn á reiknuðum stærðum og veltufé.
Gallinn er sá að Sambandið gætir hagsmuna sveitarfélaganna sjálfra, og á það er hvergi bent. Ekkert sveitarfélag er spurt um eigin halla, hvorki Reykjavík né Hafnarfjörður, þótt hallinn sé þar mestur. Samanburður leikskólagjalda við vísitölu neysluverðs ýjar að því að gjöldin séu of lág. Þar hefði rödd foreldra eða kjörinna fulltrúa átt heima, eða í það minnsta spurningin hvort lág gjöld séu meðvituð stefna.
Þá er skuldahlutfallið sett fram þannig að óljóst er hvort 88% eigi við Kópavog eða Akureyri, og hlutur leikskólagjalda er ýmist sagður „nær 7%“ eða „rúmlega 7%“. Traust grunnvinna, en þunn.
