Ofbeldi dulbúið sem klám

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber því að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika frekar en heimildafjölbreytni. Sjónarhorn höfundar er skýrt og ódulið: femínísk gagnrýni á klámiðnaðinn og áhrif hans á samfélagslegar hugmyndir um kynlíf. Rökstuðningurinn er samkvæmur innan sinna forsendna en nokkur veikleiki blasir við. Höfundur setur fram nokkrar staðhæfingar sem almennar staðreyndir, til dæmis um aukna útbreiðslu kyrkingartaks meðal ungmenna og um mótandi áhrif kláms á kynhegðun, án þess að vísa í rannsóknir, kannanir eða önnur gögn. Þetta veikir rökstuðninginn þar sem lesandinn verður að treysta á forsendu höfundar frekar en óháð sönnunargögn. Einnig er tilvitnað í eina nafnlausa athugasemd af samfélagsmiðlum sem dæmi um viðhorf; slíkt er veikt sönnunaratriði jafnvel í skoðanagrein. Greinin hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði vísað í tiltækar rannsóknir um tengsl klámsnotkunar og viðhorfa til ofbeldis, enda er slík fræðileg umfjöllun til staðar bæði á Íslandi og erlendis. Á heildina litið er þetta skiljanleg og samlokuð röksemdaræða, en hún treystir meira á sannfæringarafl höfundar en á heimildir.