„Þarna sést samt þetta eðli Flokks fólksins“
Fréttastofan hefur skilaboðin sjálf undir höndum og byggir á nafngreindum stjórnmálafræðingi, en allt túlkunarvaldið liggur hjá einum viðmælanda. Hvorki Flokkur fólksins, Guðbjörg Ingunn, Inga Sæland né Ragnar Þór fá orðið, þótt gagnrýnin snúi beint að þeim. Skilaboðin eru endursögð en aldrei birt orðrétt.
Umfjöllunin hvílir á frumgagni sem miðillinn segist hafa undir höndum, og það er sterkasta hlið hennar. Undarlegt er þá að hvergi er vitnað orðrétt í skilaboðin. Lesandinn fær endursögn („tveir kostir: afsögn eftir veikindaleyfi, eða stríð“) en getur ekki sjálfur lagt mat á orðalagið sem öll fréttin snýst um. Þegar miðill hefur skjalið í höndum er engin ástæða til að hlífa því við beinni tilvitnun.
Alvarlegri er þögnin frá hinni hliðinni. Eiríkur Bergmann er nafngreindur og trúverðugur sérfræðingur, en hann er eina röddin, og fullyrðingar um „hagsmunatengsl“, „losarabragur“ og „eðli Flokks fólksins“ standa ósvarað. Þarna er nafngreindur aðstoðarmaður, formaður og fyrrverandi ráðherra til umræðu. Ekkert kemur fram um hvort svara hafi verið leitað, sem hefði verið lágmark.
Framsetningin gengur enn lengra: fyrirsögnin gerir ályktun eins fræðimanns að staðreynd um heilan flokk. Fullyrðingin um að þetta sé „þvert á það sem Inga Sæland hefur sagt“ er sett fram án þess að vitnað sé í hvað hún sagði. Frumheimild er til, en úrvinnslan er einhliða.
