Orðið á götunni: Guðlaugur Þór fær auðvitað bara að ræða við þingmenn en getur ekki kallað ráðherra og formenn flokka á sinn fund

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Þrátt fyrir að gefa afslátt af hefðbundnum heimildakröfum er röksemdafærslan veik: höfundurinn byggir aftur og aftur á „orðinu á götunni" sem einkennileg fjölnota heimild, en skilgreinir aldrei hverjir þessir heimildaraðilar eru. Slík orðanotkun er orðræðuleg klisja sem reynir að lána skoðunum höfundarins yfirbragð samstöðu, eins og margir séu á sama máli, án þess að sýna fram á það. Fullyrðingar um innri kannanir Sjálfstæðisflokksins, samninga Guðlaugs Þórs við Hildi Björnsdóttur og mat á stöðu hans eru settar fram eins og staðreyndir en ekkert er vísað til skjala, nafngreindra heimilda eða opinberra upplýsinga. Þetta þýðir að lesandinn getur ekki sannreynt neitt af efninu sjálfstætt. Tónninn er markvisst niðurlægjandi; Guðlaugur Þór er kallaður „Hr. FÚLL Á MÓTI" í lokin. Skoðanagreinar mega vera beittar, en hér er röksemdafærslan svo einhliða og slöng svo ríkjandi að erfiðlega verður greint á milli greiningarinnar og persónulegrar ádeilu. Sem skoðanatexti skorar greinin lágt á hugrænan heiðarleika vegna þess að fullyrðingar eru huldar sem staðreyndir í stað þess að vera settar fram sem skoðanir.