Hannes fer háðsorðum um „eldhafið“ og „brennandi húsið“ – „Þessa grein ættu allir að lesa“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í raun kynning á skoðanagrein Hannesar Péturssonar, búin til úr tilvitnunum í hann og þrjá aðra sem allir lýsa yfir aðdáun á skrifum hans. Engri rödd er gefinn vettvangur frá þeirri hlið sem Hannes gagnrýnir; ekkert sjónarhorn þeirra sem vilja segja nei í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þetta er vandamál vegna þess að greinin er sett fram sem fréttatengt efni, ekki sem skoðanapistill, og ætti þá að uppfylla lágmarkskröfur um jafnvægi. Heimildir greinarinnar eru fjórar nafngreindar persónur, allar á sömu hlið: Hannes Pétursson, Óðinn Jónsson, Eiríkur Rögnvaldsson og Björn Þorláksson. Framsetningin er einsleit; fyrirsögnin sjálf gefur til kynna að „allir" ættu að lesa grein hans og sú setning er tilvitnun í Óðinn. Fréttastjórn af þessu tagi, þar sem einhliða lof er sett í fyrirsögn, virkar sem ritstjórnarleg afstöðutaka frekar en hlutlaus fjölmiðlun. Ef ætlunin var að kynna skoðanagrein Hannesar hefði verið einfalt að kalla þetta „kynning á skoðanapistli" og merkja efnið á skýran hátt. Eins og greinin stendur fær lesandinn enga upplýsta ímynd af raunverulegri umræðu, heldur einungis eina hlið hennar.