Arfurinn og réttur ríkisins til skattheimtu
Lögmaður svarar pistli á Eyjunni sem gagnrýndi frumvarp Rósu Guðbjartsdóttur um afnám erfðafjárskatts. Hann heldur því fram að tekjur ríkissjóðs af skatti séu ekki sjálfstæð réttlæting fyrir honum og að bæði þeir sem vilja afnema skattinn og þeir sem vilja halda honum þurfi að rökstyðja afstöðu sína.
Pistillinn er birtur sem skoðun og metinn sem slíkur. Höfundur rekur röksemdir andstæðinga sinna af sanngirni: hann gerir grein fyrir rökum um jöfn tækifæri og samþjöppun auðs og játar að fjárhagsleg áhrif afnáms séu lögmæt spurning. Hann nefnir líka pistilinn sem hann svarar, með dagsetningu og fyrirsögn, svo lesandinn getur borið saman. Þetta er heiðarleg rökræða.
Veikari er sú meginforsenda að gagnrýnin hafi snúist um að tekjur réttlæti skattinn. Eftir lýsingu höfundar sjálfs gagnrýndi Eyjan óútfært tekjutap, sem er önnur spurning, og hér nálgast hann það að berjast við strámann. Talan 14 milljarðar er auk þess höfð eftir Eyjunni án þess að hún sé borin saman við fjárlög. Samanburðurinn við gjafir og fullyrðingin um að skattkerfið greini á milli eignatilfærslna eru settar fram án dæma.
Lýsingin á frumvarpinu, þar sem erfingi tekur við stofnverði arfleifanda, er hins vegar efnisleg og upplýsandi. Spurningarnar í lokin eru góðar en höfundur svarar þeim ekki sjálfur.
