Frelsi felst í fleiri val­kostum

Greinin er birt sem skoðun, og það er eðlilegt að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugmyndavinnu frekar en heimildajafnvægis. Höfundur lýsir sér sem umhverfis- og auðlindafræðingi, sem gefur lesandanum vísbendingu um faglegan bakgrunn. Rökin eru skýr og innbyrðis samkvæm: greinin snýst um að bílamiðuð borgarskipulag skapi þvingaðan ferðamáta frekar en val, og hún dregur ágætlega fram menningarlegar og tæknilegar forsendur andstöðunnar við Borgarlínu. Það sem dregur úr sannfæringarkrafti er að nokkrar lykilfullyrðingar standa án stuðnings. Höfundur segir „rannsóknir benda til þess að sjálfkeyrandi bílar geti aukið heildarumferð" en tilgreinir hvorki hvaða rannsóknir né hvaðan þær koma. Vísun í „alþjóðleg staðlasamtök" sem vinni að stöðlum fyrir snjallborgir er álíka óljós; engin samtök eru nefnd á nafn. Fullyrðingin „engin borg í heiminum hefur enn leyst umferðarteppur með sjálfvirknivæðingu einkabíla" er trúleg en stendur einnig án tilvísana. Þetta eru ekki ósannindi, en í skoðanagrein sem vill sannfæra með rökum frekar en tilfinningum hefði verið auðvelt að nefna a.m.k. eina rannsókn eða eitt staðlasamtök til styrktar. Textinn er vel skrifaður og lesbær; greinin myndar skýra boga frá vandamáli til framtíðarsýnar. Fyrir skoðanagrein er þetta ágætt verk, en rökstuðningurinn hefði orðið sterkari ef höfundur hefði nefnt dæmi úr tilgreindum borgum eða vísað í opinberar skýrslur.