Lífeyrissjóðs tekjur og skerðing ellilífeyris
Ellilífeyrisþegi heldur því fram í skoðanagrein að greiðslur úr skyldubundnum lífeyrissjóðum falli undir hugtakið atvinnutekjur í lögum um almannatryggingar. Að hans mati ættu þær því að njóta sérstaka frítekjumarksins, 2.400.000 krónur á ári. Hann styður mál sitt með orðskýringum laganna, eignarréttarákvæði stjórnarskrárinnar og þeirri reglu að borgarinn skuli njóta vafans.
Í síðustu efnisgreininni kemur fram að röksemdafærslan öll sé „ályktun frá lögskýranda“ sem höfundur leitaði til. Sá lögskýrandi er hvergi nafngreindur. Lesandinn fær því lögfræðilegt álit í annarri hendi án þess að vita hver stendur að því eða á hvaða forsendum. Höfundur upplýsir hins vegar heiðarlega að hann er sjálfur ellilífeyrisþegi og á því hagsmuna að gæta.
Greinin er birt sem skoðanagrein og er því metin á rökunum sjálfum. Þau hanga að mestu saman: rök um orðanna hljóðan, ívilnandi reglur og eignarréttarvernd eru viðurkennd lögskýringarsjónarmið. Höfundur vísar þó hvergi í greinanúmer. Orðskýringin er ekki heldur tekin orðrétt upp, heldur er fullyrt að niðurstaðan sé „augljós“. Málsgreinin um „þrengra hugtak“ sem nái til eftirlauna og atvinnuleysisbóta er auk þess óskýr og veikir þráðinn.
Alvarlegasta gloppan er sú að túlkun stjórnvalda er aldrei sett fram á eigin forsendum. Lesandinn fær ekki að vita hvers vegna löggjafinn skilgreindi lífeyrissjóðstekjur sérstaklega. Ekkert er heldur sagt um hvort lögskýringargögn eða úrskurðir hafi fjallað um álitaefnið. Án þess er erfitt að meta hversu sterk mótrökin eru.
