Hvernig getum við dregið úr einmanaleika mæðra í fæðingarorlofi?
Sálfræðingur skrifar skoðanagrein um einmanaleika mæðra í fæðingarorlofi, skýrir líffræðilegan og sálfræðilegan bakgrunn hans og rekur erlendar rannsóknir á úrræðum. Hún bendir á hvað einstaklingar geta gert og hvetur til þess að samfélagið tengi mæður betur saman, allt frá meðgöngu.
Skoðanagreinin hvílir á rannsóknum sem lesandinn fær aldrei að sjá. Finnsk rannsókn frá 2026, rannsókn sem fylgdi konum frá meðgöngu fram yfir fæðingu og „önnur rannsókn“ um tengsl við samfélagið eru nefndar án höfunda, tímarita eða upplýsinga um úrtak. Talan um 36% er fengin úr frétt RÚV en upphafleg könnun er ekki nefnd. Fullyrðingin um að þriðjungur kvenna upplifi einmanaleika er aðeins rakin til „erlendra rannsókna“. Fáeinar tilvísanir hefðu gert lesandanum kleift að sannreyna efnið.
Rökfærslan sjálf er heiðarleg og yfirveguð. Höfundur ýkir ekki: hún tekur skýrt fram að einmanaleiki af og til sé ekki hættulegur og vegur gleði móðurhlutverksins á móti erfiðleikunum í stað þess að mála allt svörtum litum.
Veikleikinn felst helst í því hvernig niðurstöður eru settar fram. Tengsl einmanaleika við hjarta- og æðastarfsemi og bólguþætti eru sett fram sem almenn sannindi án heimilda. Niðurstöður um vöxt mæðra eru kynntar án nokkurs fyrirvara um stærð úrtaks eða hvort þær eigi við hér á landi. Hagnýtu ráðin eru skynsamleg, en fræðilegi grunnurinn sem þau eiga að hvíla á er erfiður að rekja.
