Reykholtsmálið: Kannast ekki við að hafa sent skilaboð um hníf, barnaníðsefni og sjálfsmorð

Fréttaritun frá dómsmeðferð er eitt af grundvallarverkefnum blaðamennsku og hér er unnið ágætlega. Blaðamaður er greinilega viðstaddur í dómsalnum, skráir framburð sakborninga og ber hann saman innbyrðis; til dæmis er bent á mótsögn milli frásagna um fjölda manna í bílnum. Einnig er dreginn fram munur á framburði brotaþola hjá lögreglu og framburði sakbornings. Þetta er gott verk. Nokkur atriði má þó nefna. Full nafngreining eins sakbornings er beitt en hinir tveir eru ónafngreindir, sem er skiljanlegt ef þeir eru ekki nafngreindir í ákæru, en engin útskýring er gefin á þessum mismun. Brotaþolinn kemur eingöngu fram í gegnum framburð hjá lögreglu; það er eðlilegt á þessu stigi máls en framsetningin gefur lesendum takmarkað sjónarhorn hans. Þá er fyrirsögnin mjög sérhæfð og gefur til kynna að einn sakborningur neiti, sem er rétt, en fangar ekki breidd þess sem fram kom í dómsalnum. Seinni málsgreinin sem byrjar á „Hann er einn af sex" veitir lesendum nauðsynlegt samhengi um málið sjálft, sem er vel gert, þótt greinin hefði getað nýst af frekari umfjöllun um forsögu málsins fyrir þá sem ekki þekkja það. Í heild er þetta traust dómsmálafréttamennska, byggð á beinum heimildum.