Sigmundur Ernir skrifar: Áráttan sú arna að hafa ekki efni á samfélagi
Skoðunargrein þar sem höfundur teflir félagshyggju gegn frjálshyggju. Hann sakar fyrri ríkisstjórn um að hafa hlíft efnafólki og stórfyrirtækjum við sköttum og safnað skuldum, en fagnar skattastefnu núverandi stjórnvalda. Norðurlöndin eru nefnd sem sönnun þess að samneysla skili sanngjarnari samfélögum.
„800 milljarðar“ er eina talan í greininni, og hún stendur óstudd. Skoðunargrein þarf ekki jafnvægi, en þegar röksemdafærslan hvílir á staðhæfingum um staðreyndir verða þær að standast skoðun. Hvergi kemur fram hvaðan skuldatalan kemur, yfir hvaða tímabil hún nær eða hvern hlut heimsfaraldurinn átti í henni. Sú mótbára er augljós og þekkt, en henni er ekki svarað.
Sama gildir um veigamestu fullyrðinguna: að lágtekjufólk hafi greitt hlutfallslega meira í skatta en efsta tekjutíundin. Slíkt er vel mælanlegt, og gögn Hagstofunnar eða skattyfirvalda hefðu getað stutt staðhæfinguna eða hrakið hana. Í stað þeirra er vísað í sjónvarpsþáttaröð á RÚV sem rök fyrir norrænni velgengni, og svarið sagt „liggja í augum uppi“.
Mesti veikleikinn er þó meðferðin á andstæðingunum. Hægrimenn eru sagðir hafa það „erindi“ að „safna skuldum“, og stjórnarandstaðan „gargar“ hás af valdamissi. Höfundur tekur aldrei til skoðunar þau rök sem andstæðingar hans myndu sjálfir færa fram, heldur aðeins skrumskælda útgáfu þeirra. Mælskan er lífleg, en vitsmunalegur heiðarleiki líður fyrir hana.
