Við getum ekki sagt körlum að tala og svo ekki hlustað
Skoðunargrein formanns Hugarafls um sjálfsvígsforvarnir og þögn ungra karla. Höfundur gerir hlutverk sitt og eigin reynslu skýra, og röksemdin er samhengisföst þótt hún hvíli eingöngu á reynslu og engum gögnum. Helsti ritstjórnarlegi bresturinn er að hvergi eru nefnd hjálparsímanúmer eða þjónusta í grein sem fjallar beinlínis um sjálfsvíg.
Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis og höfundur gefur upp bæði formennsku í Hugarafli og eigin reynslu af bata. Það gagnsæi er til fyrirmyndar; lesandinn veit hvaðan talað er og getur sjálfur metið að hve miklu leyti þetta er hagsmunatalsmennska fyrir jafningjastuðning.
Rökin eru þó sterkust þar sem þau eru einföldust. Athugunin um að þögn karla verði til í félagslegu umhverfi, ekki í persónulegum galla, er skýrt framsett og laus við væmni. Verra er þegar höfundur skiptir yfir í kerfiskröfu: að byggja þjónustu þar sem fólk þurfi ekki að verða mjög veikt fyrst. Þar er engin tilvísun í bið, framboð eða úttektir, og engin viðurkenning á að staða jafningjastuðnings gagnvart fagþjónustu sé umdeild. Setningin um að engin ein greining og enginn einn fagmaður geti útskýrt allt líf er í raun afstaða í gamalli deilu, borin fram sem sjálfsögð afstaða.
Stærsti ritstjórnarlegi bresturinn liggur samt ekki hjá höfundi. Grein um sjálfsvígsforvarnir sem nefnir ekki eitt hjálparnúmer, hvorki Píeta né 1717, hefur ekki fengið þá umsjón sem efnið kallar á.
