Spyr hvort sparnaður sé farinn að skerða rétt fatlaðs fólks til þátttöku – „Við erum ekki að biðja um lúxus eða sérréttindi“

Kjarni vandans er einfaldur: greinin er endursögn á einni Facebook-færslu og ekkert meira. Ágúst Kristmanns er eini heimildamaðurinn, ekkert er borið undir Reykjavíkurborg, velferðarsvið eða stjórnmálaflokka sem hann merkir sjálfur í færslunni. Fullyrðingin um breyttan samning sem hafi tekið gildi um áramót er lykilatriði málsins en er hvorki staðfest né skýrð nánar af bæjarstarfsmanni eða öðrum. Lesandinn hefur enga leið að meta hvort reglubreytingin átti sér stað, hvert umfang hennar er, eða hvort undantekningar séu mögulegar. Þetta er vandamál sem blaðamaður gat auðveldlega leyst: hringja í velferðarsvið og spyrja. Efnið er verðugt og mannleg sjónarmið Ágústs koma skýrt fram. En fréttamennskan er hörmuleg af því að hún gerir ekki tilraun til að sannreyna kjarnastaðhæfinguna eða gefa gagnaðila tækifæri til svars. Þegar frétt er reist á sjónarmiðum eins aðila, og sá aðili merkir beinlínis þá sem hann telur ábyrga, ber blaðamanni skylda til að leita viðbragða. Án þess er þetta í raun óbreytt samfélagsmiðlafærsla undir merkjum fréttamiðils.