Þegar sannleikurinn þjónar ekki óttanum
Sálfræðingur gagnrýnir í skoðanagrein færslu Elliða Vignissonar, bæjarstjóra Ölfuss, þar sem ótengd mynd var notuð í umræðu um óeirðir í Frakklandi og múslimar sagðir valda skaða. Hún gagnrýnir einnig fyrirsögn Vísis um málið og kallar eftir eftirfylgni fjölmiðla.
Höfundur gefur strax upp að lýsing hennar á atburðarásinni byggi á frétt Vísis, ekki á færslu bæjarstjórans sjálfs. Sú hreinskilni er til fyrirmyndar í skoðanagrein, sem Vísir birtir undir merkjum skoðunar. Hún hefur þó afleiðingar: lesandinn sér aldrei orð Elliða í heild, aðeins endursögn af endursögn. Bein tilvitnun í færsluna hefði styrkt málflutninginn.
Röksemdafærslan sjálf er skýr og öguð. Höfundur greinir á milli lögmætrar umræðu um innflytjendamál og þeirrar rökvillu að draga ályktanir af húðlit. Hún krefst gagna í stað þess að fullyrða hið gagnstæða og fer varlega með lagalegu hliðina, þar sem hún segir að úr því þurfi að fá skorið, ekki að lög hafi verið brotin.
Veikleikinn felst í ályktunum um ásetning. Þegar sagt er að útlit mannanna eigi „greinilega“ að segja lesandanum eitthvað er túlkun sett fram sem sjálfsögð. Höfundur glímir heldur ekki við sterkustu útgáfu af hugsanlegum rökum bæjarstjórans. Gagnrýnin á fyrirsögn Vísis er hins vegar málefnaleg og vel rökstudd.
