Byggingalóðir – tækifæri fyrir ungt fólk í húsnæðisleit eða hilluskraut fjármagnseigenda?
Skoðanagrein eftir verkfræðiráðgjafa sem heldur því fram að hækkun lóðaverðs, meðal annars hjá ríki og Reykjavíkurborg, sé stór þáttur í háu íbúðaverði og verðbólgu. Hann leggur til að hið opinbera bjóði byggingarland á raunkostnaðarverði til að þrýsta niður verði annarra landeigenda.
Skoðanagrein, og höfundur opnar hana með því að greina frá eigin aðkomu: fyrirtæki undir hans stjórn keypti Blikastaðaland árið 1998. Sú hreinskilni styrkir greinina, þótt lesandinn fái ekki að vita hvað varð um kaupin síðar. Tölurnar standast innbyrðis; frá 300 milljónum í 7,5 milljarða hefur verðið sannarlega tuttugu og fimmfaldast, og 715 milljónir á 65 íbúðir gera rúmar 11 milljónir á hverja. Tilboðin í landið eru rakin til bankans og orð framkvæmdastjóra Betri samgangna eru nefnd.
Veikari er ónafngreindi hagfræðingurinn úr útvarpinu, sem ber uppi myndlíkinguna um Ferrari. Samanburðurinn við byggingavísitölu er heldur ekki sannreynanlegur innan greinarinnar sjálfrar.
Orsakakeðjan frá lóðaverði til vaxtaákvarðana er sett fram sem augljós, en hlutur lóða í heildarkostnaði er aldrei magnbundinn og aðrir þættir, svo sem byggingarkostnaður, fjármagnskostnaður og regluverk, eru ekki ræddir. Höfundur svarar heldur ekki augljósri mótbáru: hver fær ábatann af ódýrri lóð, kaupandinn eða milliliðurinn? Dæmið úr Gufunesi hefði þolað nánari útlistun. Engu að síður er þessi skoðanagrein vel rökstudd og heiðarleg.
