Uppistand
Lögmaður skrifar skoðanapistil um umræðuna á Alþingi um innleiðingu Bókunar 35 og hugmyndir um að fela Carl Baudenbacher, fyrrverandi forseta EFTA-dómstólsins, að verja íslenska ríkið. Í stað efnislegra raka rifjar hún upp eigin reynslu af málflutningi fyrir dómstólnum, þar sem hún lýsir framkomu forsetans sem óvirðulegri.
Rökin sjálf eru aldrei sögð upphátt. Pistillinn, sem birtist sem skoðanagrein, leiðir lesandann að þeirri niðurstöðu að Baudenbacher henti illa til að gæta hagsmuna ríkisins. Sú niðurstaða hvílir þó eingöngu á einni frásögn af framkomu hans í réttarsal fyrir mörgum árum. Ekkert er sagt um lögfræðileg sjónarmið hans, afstöðu hans til Bókunar 35 eða hvort varnir gegn kröfum ESA séu skynsamlegar. Þetta er persónuleg atlaga í stað rökræðu um álitaefnið.
Höfundi til tekna er að hún dregur hvergi úr óvissu minnisins. Orðalag á borð við „sýndist mér“, „að því er virtist“ og „í minningunni“ sýnir heiðarleika gagnvart eigin vitnisburði. Hún var sjálf á staðnum og málið er auðkennanlegt af efni sínu, þótt hvorki ártal né málsnúmer komi fram.
Eftir stendur að alvarleg lýsing á framkomu nafngreinds manns er notuð til að gera lítið úr gagnrýnendum frumvarpsins í heild. Fyrirsögnin og tvíræðni orðsins „uppistand“ eru vel gerð, en stílbragðið kemur í stað raka um sjálft frumvarpið.
