Ekki allir menn. En hvar eru allir karlarnir?
Varaþingmaður Viðreisnar spyr í skoðanagrein hvers vegna íslenskir karlar, einkum þingmenn og áhrifamenn, taki ekki þátt í umræðu um Cornell 7 málið og innlendar fréttir af ofbeldi. Hún byggir mál sitt á eigin samfélagsmiðlum, þremur innlendum fyrirsögnum og athugun á Facebook færslum þriggja ónafngreindra karla.
Diljá viðurkennir sjálf að hún sjái umræðuna í gegnum algrím samfélagsmiðla og eigin vinahóp. Samt dregur hún almenna ályktun af því: að „enginn þingkarl“ hafi tekið þátt í umræðunni. Slíka fullyrðingu hefði mátt kanna með einfaldri leit í ræðum á Alþingi, fjölmiðlum eða opnum færslum þingmanna. Algrím sem sýnir henni konur sem tjá sig er veik sönnun þess að karlar þegi.
Athugunin á þremur körlum á Facebook er hugmynd sem gæti borið greinina, en hún er óútfærð. Þeir eru ónafngreindir, valið á þeim er ekki skýrt og þrír einstaklingar segja lítið um heilan hóp. Fyrirsagnirnar úr innlendum fréttum eru hins vegar vel valdar og hægt að fletta þeim upp, þótt miðlanna sé ekki getið.
Spurningarnar eru réttmætar og settar fram af hreinskilni, og fyrirvarinn „ekki allir menn“ er heiðarlegur. Rökin hvíla þó nær eingöngu á spurningum á borð við „við hvað eru karlar hræddir?“ án þess að höfundur reyni að svara þeim eða velta upp öðrum skýringum. Fyrir lesendur hefði skipt máli að vita að þingkonurnar tvær sem hún hrósar sitja í ríkisstjórn sem flokkur hennar á aðild að.
