Húsnæðiskaupmáttur

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber þess merki. Stærsti veikleikinn er sá að höfundur vísar ítrekað til „opinberra tölulegra gagna frá árinu 2023" án þess að nefna eina einustu heimild: hvaðan koma launatölurnar, hvaðan koma fasteignaverðin? Eru þetta gögn frá Eurostat, Hagstofu Íslands, Numbeo eða öðrum gagnabanka? Lesandinn hefur enga leið til að sannreyna tölurnar eins og þær eru settar fram. Forsendur um gengi eru skýrt tilgreindar, sem er vel, en gengistölurnar sjálfar eru ekki tengdar við neinn ákveðinn gjaldmiðlamarkað eða opinbera skráningu. Niðurstaðan, að ESB-aðild myndi ekki endilega bæta húsnæðisstöðu, er pólitísk ályktun sem dregin er af einni tölfræðilegri vídd: hlutfalli brúttólauna og fasteignaverðs. Sú aðferðafræði vanmetur fjölmarga þætti eins og vaxtastig, skattaívilnanir, framboð leiguhúsnæðis, kaupmáttarleiðréttingu og félagslegt húsnæðiskerfi, sem er viðeigandi gagnrýni á skoðanagrein sem krefst rökstuðnings. Fyrir skoðanagrein sem vill vera töluleg og hlutlæg er gagnsæið of lítið; höfundur biður lesandann um traust á forsendum sem ekki er hægt að yfirfara. Einnig má benda á að samanburður við Lissabon, þar sem launastig er gjörólíkt öðrum borgunum, dregur úr merkingu samanburðarins nema hann sé settur í samhengi.