Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar: Hvernig getum við tryggt lýðræði kjósenda betur? –Hvaða ábyrgð tekur frambjóðandi á sig?
Formaður Öldungaráðs Viðreisnar veltir upp ábyrgð frambjóðenda og flokka gagnvart kjósendum, í tilefni af því að þingmaður kjörinn á lista Viðreisnar gekk í þingflokk Sjálfstæðisflokksins. Hann leggur til umræðu að þingmaður sem gengur í annan þingflokk segi af sér, en sá sem yfirgefur flokk sinn megi sitja áfram utan flokka.
Hagsmunir höfundar liggja fyrir: hann er formaður stjórnar Öldungaráðs Viðreisnar og segist sjálfur hafa kosið flokkinn. Þetta er heiðarlegt, því lesandinn veit hvaðan tillagan kemur. Tilefnið er flokkaskipti úr hans eigin flokki, en röksemdafærslan er sett fram sem almenn regla um lýðræði.
Styrkurinn felst í hófsemi höfundar. Hann vísar rétt í 48. grein stjórnarskrárinnar, gerir greinarmun á lagalegri skyldu og siðferðilegri væntingu og viðurkennir sjálfur að tillagan þurfi að standast skoðun með tilliti til félagafrelsis og sjálfstæðis þingmanna. Athugasemdin um varaþingmenn er skörp og vel nýtt. Hann lætur einnig ógert að nafngreina þingmanninn, og textinn hverfist því um regluna en ekki manninn.
Veikleikinn er að prófsteinninn vantar. Höfundur spyr hvergi hvort reglan ætti að gilda jafnt þegar þingmaður gengur til liðs við Viðreisn, og hann sækir engan samanburð til annarra ríkja sem hafa reynt reglur gegn flokkaskiptum. Leiðandi spurningar á borð við „Er ekki kominn tími til…“ koma að nokkru leyti í stað rökstuðnings.