Hvenær eru kjósendur blekktir?
Gunnar Ármannsson lögmaður skrifar skoðanagrein þar sem hann gerir greinarmun á spám og loforðum í kosningabaráttu. Hann heldur því fram að ef málflutningur andstæðinga ESB-aðildar sé rannsakaður eigi sami mælikvarði að gilda um skattaloforð Samfylkingar og Viðreisnar. Hann nefnir breytingar á samsköttun hjóna og lækkun endurgreiðslu virðisaukaskatts sem dæmi um skattahækkanir sem ekki séu kallaðar réttum nöfnum.
Vísir birtir þetta sem skoðanagrein og hún stendur á rökum sínum. Greinarmunurinn á spá og loforði er skýr og vel útfærður. Höfundur vitnar orðrétt í Kristrúnu Frostadóttur, Viðreisn og Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur og styður tekjuáhrif endurgreiðslubreytingarinnar með fjárlagafrumvarpinu. Hann viðurkennir einnig að meirihluti Alþingis megi hækka skatta, og sú fyrirvarasemi styrkir málflutninginn.
Veikleikinn felst í ójafnri túlkun. Andstæðingar aðildar fá velviljaða túlkun: ummæli þeirra um Evrópuher eru sögð vísbendingar um þróun, en lesandinn fær aldrei að sjá hvað var raunverulega sagt. Ríkisstjórnin fær hins vegar stranga túlkun. Afstaða fjármálaráðherra er afgreidd með einni setningu um að hann hafi „hafnað þeirri framsetningu“, án þess að rök hans séu rakin.
Samhengi vantar líka. Ekkert kemur fram um hvernig 35% endurgreiðslan varð til eða hvort henni var ætlað að vera varanleg, og þær upplýsingar skipta máli um hvort lækkun hennar teljist skattahækkun. Krafan um sama mælikvarða á alla er sanngjörn, en hún hrekur ekki gagnrýnina á málflutninginn í ESB-umræðunni. Hún beinir aðeins athyglinni annað.
