Er EES bið­stofa eða enda­stöð?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Sem bókarýni og pólitísk hugleiðing stendur hún vel. Höfundurinn gerir grein fyrir afstöðu bókarhöfundanna, lýsir henni heiðarlega sem málsvörn og bendir sjálfur á veikleika verksins: takmarkaða umfjöllun um hugsanlega kosti ESB-aðildar. Þetta er af heiðarleika og gefur lesandanum svigrúm til að mynda sér skoðun. Tilvísun í bakgrunn Baudenbachers, setu hans við EFTA-dómstólinn og Icesave-málið er sannreynanleg og gefur lesandanum ramma. Veikleikinn er þó sá að greinin hallar óhjákvæmilega í sömu átt og bókin sem hún fjallar um. Höfundur leggur áherslu á sjávarútveg, stofnanalegt sjálfstæði og EFTA-dómstólinn, en nefnir aðeins í fljótu bragði þau sjónarmið sem mæla með aðild. Greinin viðurkennir þessa slagsíðu en leiðréttir hana ekki. Sem skoðun er þetta leyfilegt, en rökstuðningurinn hefði verið sannfærandi ef höfundur hefði tekist á við eitt eða tvö meginrök aðildarsinna á þeirra eigin forsendum. Samt sem áður er þetta vel skrifuð, heiðarleg og gagnleg skoðanagrein í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu.