Réttindi eiga að vera raunveruleg
Utanríkisráðherra færir rök fyrir því að Alþingi samþykki frumvarp um bókun 35 og vísar til dæmis um íslenskan lækni sem hafi þurft að berjast í sex ár fyrir réttindum sínum til fæðingarorlofs. Hún vísar til niðurstöðu Hæstaréttar og fyrirhugaðrar málsóknar ESA og svarar fullveldisrökum andstæðinga.
Í þessari skoðanagrein er ungi læknirinn, sem textinn hefst á, burðarás röksemdafærslunnar, en lesandinn fær hvorki að vita hvaða dómstóll dæmdi henni skaðabætur né hvenær. Utanríkisráðherra hefur alla burði til að vísa í dóminn sjálfan. Án þess er ekki hægt að kanna hvort málið snerist í raun um ófullnægjandi innleiðingu bókunar 35 eða um annars konar mistök í stjórnsýslunni. Tengingin er fullyrt en ekki útskýrð, og á henni hvílir tilfinningalegur þungi greinarinnar.
Ráðherra skrifar hér um eigið þingmál, og það liggur skýrt fyrir hver talar og í hvaða tilgangi. Vísanir í niðurstöðu Hæstaréttar og fyrirhugaða málsókn ESA eiga sér stoð í opinberum gögnum sem lesandi getur flett upp. Spáin um að ESA falli frá málsókn er réttilega sett fram sem mat höfundar.
Helsti styrkur greinarinnar felst í því að hún tekst á við fullveldisrökin í stað þess að hunsa þau. Samanburðurinn við Noreg er þó fullgrófur, því ekki er rætt hvort lagaleg útfærsla þar sé sambærileg. Þá er sú ásökun að fyrri ríkisstjórnir hafi „vanrækt skyldur“ sínar fremur skot en rök.
