Fjarskiptanetið ekki skilgreint sem neyðar- og öryggisþjónusta

Greinin sker sig út með góðum heimildum frá fleiri en einum aðila: Fjarskiptastofa og innviðaráðuneytið svara skriflega, auk þess sem vitnað er í nafngreinda fulltrúa Símans og NOVA. Blaðamaðurinn gerir skýran greinarmun á formlegum og óformlegum samskiptum, til dæmis þegar Fjarskiptastofa útskýrir að hugmynd um ríkisrekstur kerfanna hafi aldrei orðið að formlegu erindi. Þetta er mikilvægur blæbrigðamunur sem oft glatast í fréttaflutningi. Einnig er þess getið að hvorki ráðuneytið né Fjarskiptastofa hafi boðið upp á viðtal, sem er heiðarlegt gagnsæi gagnvart lesandanum um takmarkanir heimildasöfnunar. Smávægileg gagnrýni lýtur að því að fullyrðingin um „tugir þúsunda bíla" með óvirkt neyðarhringikerfi er ekki studd tilvitnun í tiltekna tölfræði eða opinbera heimild innan greinarinnar sjálfrar; hugsanlegt er að talan byggi á skráningargögnum Samgöngustofu eða sambærilegum opinberum gögnum, en lesandinn getur ekki sannreynt hana beint. Þá hefði mátt gefa fjarskiptafélögunum, einkum Símanum, formlegra svigrúm til að bregðast við fullyrðingu Fjarskiptastofu um að hugmyndin um ríkisrekstur hafi verið óformleg, þar sem framkvæmdastjóri Símans orðaði málið með öðrum hætti í fyrra viðtali. Þrátt fyrir þetta er greinin vel unnin og upplýsandi.