Keppa við sjálfa sig - Samkeppni á tímum lífeyrissjóða
Greinin fjallar um umfangsmikið eignarhald lífeyrissjóða í skráðum félögum. Hún heldur því fram að sjóðirnir eigi samtímis stóra hluti í keppinautum en láti stjórnarsetu eftir smærri fjárfestum. Byggt er á fyrri umfjöllun Þetta Helst, viðtölum við Gylfa Magnússon prófessor og Ólaf Sigurðsson hjá Birtu, auk eignarhlutatalna.
Sterkasti kafli greinarinnar er sá síðasti: Lárus Blöndal, Óskar Magnússon og Margrét Guðmundsdóttir skipuðu sjálf tilnefninganefnd Eimskips og mæltu síðan með sjálfum sér. Þar er staðreyndum leyft að tala, og það gerir meira gagn en allar lýsingar. Tölurnar um eignarhluti eru nákvæmar og má sannreyna í hluthafaskrám. Tvær nafngreindar raddir með ólík sjónarmið gefa umræðunni dýpt.
Gallinn felst í því hverjir fá ekki að tala. Gildi, LSR og LV eru miðpunktur gagnrýninnar, en svar þeirra kemur frá Birtu, sem sjálf viðurkennir að eiga mun minni hluti. Hvorki Kaldbakur, Heiðar Guðjónsson né stjórn Eimskips fá færi á að svara, þótt dæmin séu persónubundin. Lýsingu á Eimskipsferlinu ber auk þess ekki saman: fyrst er sagt að hluthafafundur hafi haft síðasta orðið, síðan að stjórnin hafi skipað nefndina. Lesandinn veit því ekki hvað var í raun breytt.
Orðalag eins og „forðast eins og heitan eldinn“ og fyrirsögnin sjálf taka afstöðu áður en rökin eru lögð fram. Það má verja í ritstjórnarefni, en efnið er að mestu fréttaskýring og hefði átt að halda sig við þann ramma.
