Svona réttlætir Watson aðgerðir Bandero á Íslandi

Þetta er í grunninn viðtalsgrein þar sem Watson fær rúman vettvang til að útskýra og réttlæta aðgerðir sínar, eins og fyrirsögnin gefur reyndar til kynna. Blaðamaðurinn sýnir ákveðna fagmennsku með því að draga inn andstæð sjónarmið: vísað er í gagnrýni á samtökin, í ummæli Ásgeirs Þórs Ásgeirssonar aðstoðarlögreglustjóra um sönnunargögn og rannsókn málsins, og í upplýsingar frá Helga Þorsteinssyni Silva um brottflutning áhafnarmeðlima. Þetta jafnvægi er þó takmarkað; enginn fulltrúi stjórnvalda eða hvalveiðiiðnaðarins fær bein ummæli til að svara þeim fjölmörgu ásökunum sem Watson setur fram, til dæmis um að Landhelgisgæslan hafi gefið hvalveiðiskipum upplýsingar um staðsetningu Bandero, eða að gögn hafi verið gerð upptæk án heimildar. Þessar fullyrðingar eru alvarlegs eðlis og verðskulda andsvör. Fram kemur óstaðfest fullyrðing Watsons um að alþjóðadómstóllinn í Haag hafi árið 2014 staðfest að hvalveiðar séu ólöglegar samkvæmt alþjóðlegum lögum. Líklegast er hér átt við dóm ICJ í máli Ástralíu gegn Japan um hvalveiðar í Suðurhafi, en sá dómur sneri að japönskum hvalveiðum undir yfirskini vísindaveiða, ekki hvalveiðum almennt. Blaðamaðurinn hefði átt að setja þessa fullyrðingu í samhengi í stað þess að leyfa henni að standa án athugasemda. Greinin er vel rituð og skipulögð sem viðtalsgrein, en heildarmyndin hallar verulega í átt að sjónarmiðum Watsons.