Sjálftakan „til há­borinnar skammar“

Einstefnuleg heimildanotkun er veigamesti gallinn. Greinin er birt sem frétt en byggist nánast eingöngu á sjónarmiðum eins heimildamanns, formanni Eflingar, sem fær rúman vettvang til að gagnrýna bæði þingmenn og aðra verkalýðsforingja. Enginn þingmaður sem nýtur biðlauna, enginn fulltrúi þingflokka og enginn sérfræðingur í stjórnmálafræði eða vinnurétti er spurður álits. Þetta þýðir að lesandinn fær enga skoðun á tilgangi biðlaunakerfisins eða réttlætingu þess, heldur einungis gagnrýnina. Þótt umræðan um biðlaun sé staðreynd sem þarfnast ekki sérstakrar tilvísunar, er fjárhæðin „tæpar tíu milljónir" ekki studd útreikningi eða opinberum gögnum innan greinarinnar sjálfrar; vísa hefði mátt í launatöflur Alþingis eða biðlaunareglur sem eru opinbert skjal. Nafngreindir þingmenn og verkalýðsforingjar eru ákúrðir um sjálftöku, en ekkert svar er leitað hjá þeim; þetta er verulegur brestur á jafnvægi í frétt. Framsetningin styrkir enn frekar einstefnuna: fyrirsögnin sjálf tekur tilvitnun Sólveigar Önnu og gerir hana að meginboðskap greinarinnar, sem gerir fréttina nánast óaðgreinanlega frá skoðanabirtingu. Þá nefnir Sólveig Anna launahækkanir hjá VR „í það minnsta um tólf prósent" án þess að blaðamenn sannreyni þá fullyrðingu eða biðji VR um athugasemd. Í stuttu máli: efnið er þýðingarmikið og fyrirbærið biðlauna raunverulegt, en meðhöndlun blaðamanna dugar ekki sem fréttavinna; þetta er í raun eitt viðtal klætt sem frétt.