Sami kaupmáttur án hárra vaxta og verðbólgu
Fréttin byggir á viðtali við Ásgeir Jónsson seðlabankastjóra, sem telur að ná hefði mátt sömu kaupmáttaraukningu síðustu fjögur til fimm ár með minni nafnlaunahækkunum, lægri verðbólgu og lægri vöxtum. Hann segir jafnframt að laun á Íslandi séu orðin þau hæstu í Evrópu að launatengdum gjöldum meðtöldum.
Fyrirsögnin „Sami kaupmáttur án hárra vaxta og verðbólgu“ setur fram umdeilda tilgátu seðlabankastjóra sem staðreynd, án þess að eigna hana honum. Hér er um að ræða gagnályktun um liðin ár, eitt helsta deiluefnið í kjaramálum, og lesandinn sem les aðeins fyrirsögnina fær ekkert að vita um að þetta sé mat eins manns.
Blaðamaðurinn á þó hrós skilið fyrir eina spurningu: hann innti Ásgeir eftir tölum og fékk þá viðurkenningu að engar beinar mælingar séu til fyrir Ísland. Sú játning hefði átt að móta framsetninguna, en hún kemur í lok greinarinnar. Vísað er til ónafngreindra „rannsókna“ án þess að blaðamaðurinn reyni að finna þær, og fullyrðingin um hæstu laun í Evrópu er hvorki tengd tilteknum gögnum né borin undir aðra.
Verkalýðshreyfingin, sem hafnar þessari greiningu reglulega, fær engin tækifæri til andsvara. Stutt samhengi um Salek og orðin „deilt er um“ viðurkenna að málið sé umdeilt, en ekkert gagnsjónarmið er sótt. Útkoman verður sú að greinin miðlar boðskap fremur en að fjalla um hann.
