Skattahækkanir sem beinast gegn Suðurlandi
Sveitarstjóri Bláskógabyggðar gagnrýnir í skoðanagrein boðaðan sérstakan skatt á ferðamannastaði í sveitarfélaginu, hækkun virðisaukaskatts á baðlón og hækkun kílómetragjalds. Hún telur aðgerðirnar raska samkeppni, bitna sérstaklega á Suðurlandi og skorar á þingmenn kjördæmisins að stöðva þær.
Ekki ein einasta tala styður fullyrðinguna um að Suðurland horfi fram á „ástand sem jafna má til hamfara“. Greinin birtist sem skoðun og er metin á þeim forsendum, en jafnvel málflutningur þarf undirstöðu. Lesandinn fær hvorki að vita hve hár skatturinn er, hve miklu hann á að skila né hve mörg fyrirtæki eða störf eru í húfi. Upphrópanir á borð við „alger firra“ og „aðför“ fylla í skarðið þar sem rökin ættu að vera.
Höfundur gerir hreint fyrir sínum dyrum: hún er sveitarstjóri þess sveitarfélags sem skatturinn beinist að, og sú staða kemur fram. Það er heiðarlegt. Sterkasti punkturinn, að skattur á þrjá staði í einu sveitarfélagi raski samkeppni, er raunveruleg rök sem hefðu borið meiri útfærslu.
Veikleikinn liggur í því að rökstuðningur stjórnvalda er hvergi reifaður, hvað þá hrakinn. Fullyrðingin um að ríkisstjórnin hafi lofað að hækka ekki skatta á ferðaþjónustu er sannreynanleg en án tilvísunar. Kílómetragjaldið er auk þess fellt undir „árás á Suðurland“ án þess að sýnt sé hvers vegna það bitni sérstaklega á því svæði.
