Skóli með skömmtunarmiðum
Kennari og foreldri einhverfs drengs skrifar skoðanagrein um skóla án aðgreiningar. Hún hrósar félagslegum árangri stefnunnar en gagnrýnir að þjónusta við börn með sérþarfir sé skömmtuð og kallar eftir eflingu skólanna.
Greinin er skoðanagrein á Vísi og er því metin á rökum sínum. Fyrirsögnin lofar ádeilu á skömmtun þjónustu, en meginmálið snýst að mestu um annað: hlýlega lýsingu á því hvernig skóli án aðgreiningar reyndist einhverfum syni höfundar vel í félagslegu tilliti í vesturbæ Reykjavíkur. Sem persónuleg reynsla er frásögnin einlæg og trúverðug. Það er líka heiðarlegt að höfundur viðurkenni það sem vel hefur tekist.
Gallinn er að „skömmtunarmiðarnir“ fá aldrei efnislegt innihald. Lesandinn fær ekkert dæmi um þjónustu sem var synjað, úrræði sem kláruðust eða hvar í kerfinu flöskuhálsinn liggur. Ádeilan hvílir á almennri vísun í „greinar og viðtöl“ við uppgefna foreldra, og ekkert þeirra er nefnt.
Ein fullyrðing stendur sérstaklega veikt: að stjórnvöld hafi „væntanlega“ ætlað að spara fé með því að undirrita Salamanca-yfirlýsinguna. Þar er getgáta um ásetning sett fram nánast sem staðreynd, án nokkurs rökstuðnings.
Niðurlagið, „Eflum skólann“, er hvatning fremur en tillaga. Höfundur er bæði kennari og foreldri, og sú reynsla hefði getað borið mun beittari málflutning.