Ætlum við að kjósa auð­lindirnar okkar úr landi?

Greinin er birt sem skoðun og á rétt á afgerandi afstöðu; hún þarf ekki jafnvægi. Styrkur hennar er skýr rödd og ótvírætt boðskap: höfundur vill að kjósendur í Norðurþingi leggi sig gegn vindorkuframkvæmdum. Veikleikarnir liggja hins vegar í rökstuðningnum sjálfum. Fullyrðingin um að raforkuverð í Evrópu hafi „rokið upp úr öllu valdi með tilkomu vindorkuvera" er sett fram sem staðreynd, en engin gögn eða heimildir styðja hana; verðþróun á evrópskum orkumörkuðum er flóknari en svo og tengist líka gasverði, kolefnisgjöldum og pólitískum ákvörðunum. Sama á við um fullyrðinguna um að vindorkufyrirtæki borgi landeigendum fyrir að stöðva túrbínur til að hækka orkuverð; höfundur segir vísað hafi verið í „vandaðar og ítarlegar greinar" en tilgreinir enga þeirra, sem gerir lesandanum ómögulegt að sannreyna staðhæfinguna. Frásögnin af íbúafundi, þar sem ónafngreindur „hagfræðikennari" er dreginn í dilka, verkar fremur sem bókmennaleg fiktiónartækni en raunveruleg endursögn; lesandinn fær ekki að vita hver þessi aðili var eða í hvaða samhengi fundurinn átti sér stað, og kaldhæðnin býr til villandi einföldun flókinna málefna. Sem skoðun er þetta ásættanlegt innlegg í umræðuna, en rökstuðningurinn er grunnsætt studdur og ýmsar staðhæfingar standa án nokkurs rökstuðnings sem lesandinn getur metið sjálfur.