Þjóðin bregst forstjóra Samkeppniseftirlitsins

Greinin er merkt sem ritstjórnardálkur („Huginn og Muninn") og þarf því ekki að uppfylla hefðbundnar kröfur um jafnvægi. Sem skoðanatexti er hún þó berskjölduð fyrir veikleika í rökstuðningi. Dálkurinn tekur tilvitnun Páls Gunnars um að „samfélagið hafi klikkað" og snýr henni upp í kaldhæðni, en sniðgengur alfarið efnisleg rök hans: tollvernd, sérstakan gjaldmiðil, fákeppni og hagsmunagæslu matvörumarkaðar. Þetta eru einmitt þau atriði sem gefa ummælum forstjórans efnislegt vægi, en dálkurinn hundsar þau nánast algerlega og leggur í staðinn áherslu á brandara um að „víkja þurfi þjóðinni eða Páli Gunnari". Niðurstaðan, að réttast væri að víkja forstjóranum, kemur fram án nokkurs rökstuðnings annars en óljósrar tilvísunar í umfjöllun Gímaldsins. Ef dálkurinn ætlar sér að vera hvass þarf hann einnig að vera sannfærandi; hér vantar efnislegan kjöl undir kaldhæðnina.