Um hvað var samið á síðustu sekúndu í gær?

Ásökunin um „leikrit“ fær raunverulegt svar, og það er helsti styrkur greinarinnar. Sólveig Anna og Vilhjálmur saka VR um að hafa sett á svið deilu um vaxtabótaauka sem þegar lá fyrir. Halla Gunnarsdóttir fær að útskýra hvað hún telur nýtt, og forsætisráðherra, sem fréttastofan ræddi sjálf við, staðfestir tímalínuna. Þannig er deilumál borið undir báða aðila í stað þess að annarri hliðinni sé komið áleiðis óhaggaðri.

Gagnrýni Eflingar og Starfsgreinasambandsins er hins vegar aðeins endursögð. Lesandinn veit ekki hvar eða við hvern þau orð féllu. Samtök atvinnulífsins, hinn samningsaðilinn, eiga enga rödd í greininni, þótt þau gætu best skorið úr um hvort eitthvað efnislegt breyttist á lokametrunum.

Skýringarkaflinn um forsenduákvæði er þarft framtak en heldur illa saman. Lesandi á erfitt með að átta sig á hvernig skilyrðið um innflutta verðbólgu, styttingin „nema um tvo mánuði“ og gildislok 30. nóvember tengjast. Einmitt hér hefði skýr framsetning skipt mestu. Í heild er þetta traust frétt sem leitar svara en skilar skýringunni ekki alla leið.