Taka þarf á víð­tækri verð­tryggingu sem veldur inn­byggðri tregðu í verð­bólgunni

Greinin er merkt sem ritstjórnarefni og ber þess greinileg merki; hún setur fram afgerandi sjónarmið um verðtryggingu sem „stóran kerfislægan vanda" og gagnrýnir að peningastefnan horfi ekki nægjanlega til byggingarmarkaðar. Sem slík er hún metin á forsendum rökstuðnings og heimildarnotkunar. Styrkur greinarinnar er sá að hún vísar til nafngreindra stofnana og heimilda: seðlabankastjóra, Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, fjármálaáætlunar stjórnvalda og greiningar Acro. Þetta gefur lesandanum tækifæri til að sannreyna helstu fullyrðingar. Veikleikinn er sá að greinin er í raun safn stuttra efnisþráða sem tengjast lauslega saman; aðalþráðurinn um verðtryggingu fær litla útfærslu og enginn sérfræðingur eða fræðilegur rökstuðningur er dreginn inn til að styrkja meginþesisuna um að verðtryggingin valdi „innbyggðri tregðu í verðbólgunni." Einnig er vert að nefna að tilvitnunin í seðlabankastjóra um „staðreynd" um gjaldskrárhækkanir er ekki fest við tiltekna ræðu eða ávarp, þótt hún sé auðfundin fyrir lesandann sem fylgist með. Þegar litið er til greinartegundarinnar er rökstuðningurinn ásættanlegur en hefði styrkst verulega ef höfundur hefði tengt meira við gögn eða fræðilegar heimildir um tengsl verðtryggingar og verðbólgu.