Að vinna rök­ræður án rök­semda, Þekkir þú Gish gallop tæknina?

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur lýsir sér sem Pírata. Á eigin forsendum skoðanagreinar er hún vel uppbyggð: hugmyndin er skýr, dæmin skáldleg en áþreifanleg, og ráðleggingar um viðbrögð gagnlegar. Höfundur gerir greinarmun á skálduðum sviðsmyndum og raunveruleikanum, sem er jákvætt. Veikleikinn liggur í tvennu. Í fyrsta lagi vísar greinin hvergi í uppruna hugtaksins, sem á nafn sitt eftir skapísmann Duane Gish, né í neinar fræðilegar heimildir um rökvillur eða rökræðurannsóknir; slíkar tilvísanir hefðu styrkt trúverðugleika textans verulega. Í öðru lagi gefur höfundur í skyn að forseti Bandaríkjanna noti tæknina meðvitað en nefnir hann ekki á nafn og styður þá fullyrðingu engum gögnum. Fyrir skoðanagrein sem ætlar sér að fræða um rökræðugalla er kaldhæðnislegt að láta slíka fullyrðingu standa án stuðnings. Framsetningin er ekki pólitískt lituð að marki; dæmin beinast jafnt að innflytjendahryggjubroti á hægri væng og orkuskiptaumræðu, og höfundur kynnir sig opinskátt sem flokksbundinn. Heilt á litið er þetta sómasamleg skoðanagrein, en fræðileg undirstaða hennar er grunnari en efnið gefur tilefni til.