Bókun 35 - þarf virkilega að breyta stjórnarskránni?
Lögmaður færir rök fyrir því að afmörkuð og víkjanleg forgangsregla í frumvarpi um bókun 35 krefjist ekki stjórnarskrárbreytingar. Hann leggur jafnframt til orðalagsbreytingu og hvetur Alþingi til að skýra réttaráhrif frumvarpsins. Umsögn hans til utanríkismálanefndar er tengd í heild sinni.
Í skoðanagrein af þessu tagi vegur þyngst að höfundur tekur helstu mótbáruna alvarlega. Hann setur fram rökin um framsal löggjafarvalds og nýtt rétthæðarstig af sanngirni, segir hana eiga „rétt á málefnalegri umfjöllun“ og viðurkennir að víkjanleiki reglunnar leysi ekki allan vandann. Slíkt er sjaldgæft í umræðu um bókun 35. Þá er tenging við fulla umsögn til utanríkismálanefndar til fyrirmyndar, því lesandinn getur sjálfur kannað rökstuðninginn.
Gallarnir liggja í því sem vantar. Andstæð sjónarmið eru aldrei eignuð nafngreindum fræðimönnum eða álitsgerðum, svo lesandinn veit ekki við hvern er deilt. Hvergi er vísað til tiltekinna ákvæða stjórnarskrárinnar, sem væri eðlilegt í grein sem snýst um hvort þeim sé fullnægt. Samlíkingin við lagaárekstra í íslenskum rétti er nefnd í einni setningu án dæma.
Röksemdafærslan er samt heiðarleg og skýr. Höfundur greinir réttilega á milli þjóðréttarlegrar skuldbindingar og stjórnskipulegs heimildarmats og varar við að velja niðurstöðuna fyrst.
