„Ef ég hefði fundið til vanhæfis hefði ég alltaf vakið athygli á því“
Fréttin fjallar um viðskiptatengsl fyrirtækis í eigu Katrínar Sigurjónsdóttur, sveitarstjóra Þingeyjarsveitar, við Samherja, en starfsleyfi Samherja til fiskþurrkunar á Laugum var afturkallað eftir kæru íbúa. Katrín hafnar því að hafa verið vanhæf og segir sveitarstjórnir hafa vitað af tengslunum. Sveitarstjórn skoðar hvort hún víki framvegis af fundum um málið.
Katrín Sigurjónsdóttir fær það sem fréttir af hagsmunatengslum veita of sjaldan: rúmt rými til að svara fyrir sig, og fyrirsögnin er bein tilvitnun í hana. Fréttin byggir á eigin vinnslu, nafngreindum kæranda, Haraldi Sverrissyni, sem upplýsti um tengslin, og ítarlegu viðtali við sveitarstjórann sjálfan. Það er traustur grunnur.
Vandinn er að lykilfullyrðingar málsins hvíla á orðum Katrínar einnar. Hún segir sveitarstjórnina í Þingeyjarsveit hafa vitað af tengslunum frá upphafi ráðningarferlisins og að sama hafi átt við um sveitarstjórnina á Dalvík. Hvorug sveitarstjórnin er spurð. Hlutur Samherja í tekjum Samleiðar, fimm til átta prósent, er að hennar sögn ágiskun. Tekjutalan sjálf er birt án tilvísunar, þótt hún kunni að vera sótt í ársreikning, og hlutfallið hefði mátt bera undir gögn.
Þá vantar lagalegt samhengi. Lesandinn fær ekki að vita hvaða hæfisreglur gilda um sveitarstjóra sem er ráðinn en ekki kjörinn, hvort hún hafi komið að afgreiðslu málsins eða hvað sérfræðingur í stjórnsýslurétti segði um stöðuna. Haraldur er nefndur en sjónarmið kærendanna fimm koma hvergi fram. Spurningin um vanhæfi er því í reynd lögð í hendur þeirrar sem hún snýst um.
