Hver vængstýfði hvern við samningaborðið?
Skoðanagrein eftir athafnamann í fasteignarekstri um nýafstaðna samningslotu haustið 2026. Höfundur heldur því fram að sundrung innan verkalýðshreyfingarinnar hafi fært Samtökum atvinnulífsins sigur án nýrra almennra launahækkana, og gagnrýnir jafnframt aðgerðalista ríkisstjórnarinnar og lögbundna launavernd þingmanna.
Höfundur viðurkennir sjálfur veikasta hlekk eigin röksemdar: „Það er ekki hægt að fullyrða að sameinuð verkalýðshreyfing hefði knúið fram betri samninga.“ Slík hreinskilni er sjaldgæf í skoðanagreinum á Vísi og styrkir greinina. Sjónarmið Vilhjálms og Sólveigar Önnu um áhættu af uppsögn fá líka sanngjarna umfjöllun áður en höfundur andmælir þeim. Tölur um þingfararkaup og vísanir í orð Höllu Gunnarsdóttur eru skýrar og lesandi getur flett þeim upp.
Rökin hökta á tveimur stöðum. Ummæli Bjarna Benediktssonar eru endursögð án þess að fram komi hvar eða hvenær þau féllu, og þau bera þó uppi kjarna greinarinnar. Samanburður á lögbundinni endurskoðun þingfararkaups og frjálsum kjarasamningum á almennum markaði er settur fram sem augljós mótsögn, þótt um ólík kerfi sé að ræða sem verkalýðshreyfingin hefur takmarkað vald yfir.
Lýsingin á handabandi, þar sem Vilhjálmur „bukki og beygi sig“, er huglæg áhrif fremur en rök. Hún skerpir stílinn en bætir engu við greininguna. Í heild er þetta rökföst og heiðarleg skoðanagrein.
