Stærsta verkefnið er óleyst
Ritstjórnargrein sem fagnar því að kjarasamningar á almennum vinnumarkaði haldi gildi sínu eftir samkomulag VR, LÍV, Fagfélaganna og fleiri félaga við Samtök atvinnulífsins. Höfundur telur að nú verði að snúa sér að því að ná niður verðbólgu og vöxtum. Hann hvetur ríki, sveitarfélög og fyrirtæki til aðhalds og segir stöðugt verðlag vera hina raunverulegu kjarabót.
„Hin raunverulega kjarabót“ felst í stöðugu verðlagi en ekki nafnlaunahækkunum, segir í lokaorðum þessarar ritstjórnargreinar. Þar liggur þungamiðja röksemdafærslunnar. Fullyrðingin er sett fram sem augljós sannindi, þótt um hana sé tekist í hverri kjaralotu. Greinin er skoðanaefni og metin sem slík, en heiðarleg röksemdafærsla hefði viðurkennt að til er annað sjónarmið og svarað því.
Staðreyndagrunnurinn er traustur þar sem hann er á annað borð lagður fram, enda er samkomulag aðila vinnumarkaðarins opinbert. Annað stendur veikari fótum. Fullyrt er að fyrirtæki séu „þegar farin að segja upp starfsfólki“ og að vaxtabyrði heimila sé „óbærileg“, án þess að nefna eina tölu, eitt dæmi eða vísa í gögn Hagstofu eða Seðlabanka. Slík gögn hefðu styrkt málflutninginn verulega; án þeirra stendur hann á fullyrðingum.
Ábyrgðinni er dreift á ríki, sveitarfélög og fyrirtæki, og það er sanngjarnt. Þó segir að vinnan „hefði raunar átt að vera komin mun lengra“ án þess að fram komi hver brást. Hlutverk Seðlabankans í vaxtamálum er hvergi rætt. Útkoman er hófstillt en almenn hugvekja sem sneiðir hjá erfiðustu spurningunum.
