Útlendingaandúð í málverndarbúningi
Nichole Leigh Mosty, fyrrverandi þingkona, gagnrýnir frumvarp tíu þingmanna Sjálfstæðisflokksins um gjaldtöku fyrir túlkaþjónustu og sambærilega tillögu Miðflokksins í borgarstjórn. Hún heldur því fram að kostnaðartölurnar séu villandi og að ríkið hafi brugðist í íslenskukennslu. Niðurstaða hennar er að málvernd sé notuð sem yfirvarp fyrir útilokun.
Sterkasta röksemd greinarinnar beinist að tölunni sjálfri. Kostnaðurinn upp á 1,6 milljarða féll að mestu til vegna flóttafólks sem hafði búið hér skemur en þrjú ár, og frumvarpið hefði því ekki náð til hans. Röksemdin er hvöss og skýr, en höfundur fellur í sömu gryfju og hún gagnrýnir: hún bendir réttilega á að svar ráðherra sé ekki sundurliðað eftir búsetutíma, en fullyrðir samt að „nánast allt“ fólkið falli utan þriggja ára markanna. Fyrir þeirri fullyrðingu eru engin gögn.
Að öðru leyti er rökstuðningurinn óvenju vel studdur af skoðanagrein að vera. Vísað er til úttektar OECD, fjárlagaliðar með nákvæmum fjárhæðum, laga nr. 61/2011, greina Istanbúlsamningsins og viðmiða námskráa, og útreikningurinn á kennslustundum gengur upp. Lesandinn getur sannreynt nær allt.
Lokakaflinn veikir greinina. Fullyrt er að það sé „engin tilviljun“ að tillögurnar komi fram samtímis, en engin gögn sýna samráð. Óyfirlýstur ásetningur er gerður andstæðingum að sök og orð eins og aðskilnaðarstefna og „fasismi í sinni tærustu mynd“ koma í stað raka. Lýsing á umræðum í borgarstjórn er auk þess hvergi studd tilvitnun.
