23?
Forseti borgarstjórnar og oddviti Viðreisnar færir rök fyrir því að sveitarfélög fái sjálf að ráða fjölda kjörinna fulltrúa og að borgarfulltrúum í Reykjavík verði fækkað. Hún rekur lagarammann, fjölgunina úr 15 í 23 árið 2018 og þá staðreynd að 30 manns séu nú á launum við setu í borgarstjórn.
Höfundur gerir greinarmun sem margir stjórnmálamenn sleppa. Áskorun borgarstjórnar snýst um vald til ákvörðunar, en ósk Viðreisnar um fækkun er sérstakt mál. Pistillinn, sem birtist undir merkjum skoðunar, tekur þetta fram í lokin og segir að „gullna talan“ krefjist breiðrar sáttar. Það er heiðarlegt. Hlutverk höfundar er einnig gert lesendum ljóst.
Staðreyndagrunnurinn er traustur. Flokkarnir fimm í lögunum, fjölgunin úr 15 í 23 og útreikningurinn á 53 prósentum eru allt atriði sem lesandi getur sannreynt. Veikari eru meginrök fyrir fækkun. Þar vegur þyngst að höfundur hafi ekki heyrt neinn utan borgarstjórnar hrósa fjölguninni, sem er persónuleg reynsla en ekki gögn. Málshátturinn um kokkana í eldhúsinu kemur í stað rökstuðnings.
Mestu munar þó um það sem vantar. Hvergi kemur fram hvers vegna fjölgað var árið 2018: lögin sjálf kröfðust þess, og hvorki eru rök um vinnuálag né um möguleika minni flokka á fulltrúum vegin. Spurningarnar í kaflanum um tengsl við samfélagið opna umræðuna, en mótrökin fá aldrei að standa á eigin fótum.
