„Höggið á heimilin er of mikið“
Fréttin greinir frá efnahagstillögum Framsóknarflokksins vegna fjárlaga næsta árs. Þar á meðal eru takmörkun gjaldskrárhækkana við 2,5%, verðtrygging barnabóta og lækkun bankaskatts. Lilja Alfreðsdóttir formaður segir fjárlagafrumvarpið kosta tekjulægri meðalfjölskyldu um 700 þúsund krónur á tveimur árum.
Talan „700 þúsund á tveimur árum“ ber uppi fréttina, en lesandinn fær ekkert að vita um hvernig hún er fengin. Lilja Alfreðsdóttir segir flokkinn „búinn að reikna það út“, og þar við situr. Hvaða meðalfjölskylda? Hvaða gjöld og skerðingar eru talin með? Útreikningur stjórnmálaflokks er innlegg í pólitíska deilu, ekki staðreynd. Fréttamaður hefði átt að biðja um forsendurnar eða bera þær undir óháðan aðila.
Efnislega er fréttin endursögn á kynningu flokksins. Tillögurnar eru raktar skilmerkilega og fyrirsögnin er réttilega merkt sem tilvitnun, en enginn annar kemst að. Hvorki fjármálaráðuneytið né fulltrúi ríkisstjórnarinnar fær tækifæri til að svara þeirri ásökun að frumvarpið hitti heimilin illa fyrir. Enginn hagfræðingur metur heldur hvort tillögurnar gangi upp í ríkisfjármálum, til dæmis lækkun bankaskatts samhliða auknum útgjöldum.
Sama gildir um fullyrðinguna um að horfur hafi ekki verið verri „í lengri tíma“: hún stendur án samanburðar eða gagna. Útkoman er miðlun skilaboða fremur en fréttaflutningur.
