Sannleikurinn var ekki á stundaskrá
Höfundur, sem hefur kennsluréttindi, gagnrýnir samanburð Heimilis og skóla á skóladögum og kennslustundum á Íslandi og í Danmörku. Hann heldur því fram að danska talan um 1.030 stundir feli í sér frímínútur og að raunverulegur munur á hreinni kennslu sé um 30 klukkustundir á ári, ekki 30 skóladagar. Undir lokin spyr hann hvort viljandi hafi verið villt um fyrir foreldrum.
Pistillinn, sem birtist undir merkjum skoðanagreina, sker sig úr fyrir gagnsæi. Höfundur vísar í grunnskólalög nr. 91/2008, danska menntamálaráðuneytið, finnsku reglugerðina og stundaskrár einstakra skóla. Útreikningarnir eru sýndir svo lesandi getur rakið hvert skref. Meginröksemdin, að danska talan feli í sér frímínútur og sé því ekki sambærileg við íslenskar kennslumínútur, er skýr og stutt gögnum.
Veikleikinn liggur þó í sams konar ósamhverfu og höfundur gagnrýnir. Íslenska hliðin byggist á lögbundnu lágmarki en sú danska á stundaskrám þriggja valinna skóla, sem settar eru fram sem dæmigerðar án þess að það sé sýnt. Ekki er reynt að skýra hvað felst í „öðrum skólatengdum athöfnum“ í dönsku tölunni eða hvort þær teljist að hluta til kennsla. Talan um 16 skerta daga í Danmörku hvílir á einu skóladagatali, orðabók og lýsingu annars skóla. Orðalagið „geta þetta þá verið“ sýnir hversu laust það mat er.
Lokaspurningin um hvort Heimili og skóli hafi viljandi villt um fyrir foreldrum gengur lengra en rökin bera. Greinin sýnir hugsanlega skekkju í samanburði, ekki ásetning.
