Erum við í raun bara að fara krókaleið að líknardrápi?
Hæstaréttarlögmaður spyr í skoðanagrein hvort lífslokameðferð, þar sem næringu og vökva er hætt og sjúklingi gefin verkja- og róandi lyf, sé í raun hægfara líknardráp. Hann vísar til Hollands, Belgíu og Kanada og hvetur til opinskárrar umræðu um lögleiðingu dánaraðstoðar á Íslandi.
Pistill hæstaréttarlögmannsins, birtur sem skoðanagrein, grefur sjálfur undan eigin meginspurningu. Hann rekur af sanngirni læknisfræðileg rök fyrir lífslokameðferð: líkaminn hættir að taka við vökva og markmið lyfjanna er að lina þjáningu, ekki að stytta líf. Strax á eftir spyr hann hver munurinn á þessu og líknardrápi sé „annar en sá að þetta tekur lengri tíma“. Svarið stendur í hans eigin texta, nefnilega ásetningurinn og dánarorsökin. Fyrirsögnin gefur í skyn að heilbrigðiskerfið stundi líknardráp eftir krókaleiðum, en rökin bera ekki þá ályktun.
Greinin blandar líka saman tveimur ólíkum hópum. Annars vegar eru deyjandi sjúklingar sem oft geta ekki lengur tjáð vilja sinn, hins vegar fólk sem óskar sjálft skýrt eftir dánaraðstoð. Lífslokameðferð snýst sjaldnast um síðari hópinn.
Holland, Belgía og Kanada eru nefnd sem dæmi um „strangan og skýran lagaramma“ án þess að lesandi fái að vita að framkvæmdin þar hefur verið umdeild. Heiðarlegri rökfærsla hefði tekist á við sterkustu mótrökin. Tónninn er þó yfirvegaður og ákallið um opinskáa umræðu réttmætt.