Reykvísk börn hvergi nærri hætt að borða pylsur

Veigamesti veikleiki greinarinnar er algjört ójafnvægi í heimildum. Eini nafngreindi viðmælandinn er Steinþór Skúlason, forstjóri Sláturfélags Suðurlands, sem hefur beinan fjárhagslegan hagsmuna af pylsusölu. Honum er gefið mikið rými til að kalla matarstefnuna „vitleysu" og „óhóflega forræðishyggju" án þess að nokkur komi til mótvægis: hvorki fulltrúi borgarinnar sem samþykkti stefnuna, né sérfræðingur í næringarfræðum eða lýðheilsu. Þetta er sérlega ámælisvert þar sem greinin er birt sem frétt, ekki skoðun. Annað vandamál er að aðalforsendan, að pylsuát hafi ekki minnkað, byggist á ónafngreindum heimildum: „starfsfólk í nokkrum frístundamiðstöðvum" er einungis lýst á yfirborðslegan hátt. Lesandinn veit ekki hversu margar stöðvar voru spurðar eða hvers konar innkaupagögn liggja til grundvallar. Steinþór sjálfur viðurkennir að hafa ekki kannað innkaup borgarinnar sérstaklega, sem gefur til kynna að hann hafi í raun lítið um efnið að segja sem heimild. Greinin hefði styrkst til muna ef blaðamaður hefði aflað gagna frá innkaupadeild borgarinnar eða fengið álit þeirra sem mótuðu stefnuna. Eins og hún stendur virkar fréttaframsetningin meira sem vettvangur fyrir gagnrýni eins hagsmunaðila en sem hlutlæg fréttaflutningur.