Örn Bárður Jónsson skrifar: Gazalegur vandi
Örn Bárður Jónsson veltir fyrir sér réttmæti valdbeitingar í ljósi stríðsins á Gasa. Hann rekur sögu Íslands í síðari heimsstyrjöld, Hamas og rætur Ísraelsríkis, tekur saman helstu mótrök gegn hernaði Ísraels og lýkur á trúarlegri hugleiðingu.
Kaflinn „Sterkustu mótrökin“ er það besta í þessari skoðanagrein. Höfundur viðurkennir að grein sem sleppi gagnrýni á hernaðaraðferðir Ísraels sé ófullnægjandi og rekur síðan mannfall, hlutfallshóf, mál fyrir alþjóðadómstólum og skort á hjálpargögnum af sanngirni. Slík vinnubrögð eru sjaldgæf í umræðu sem einkennist af upphrópunum.
Sama heiðarleika vantar þó í umfjöllun um árið 1948. Fyrst segir að Palestínumenn hafi „flúið eða verið hraktir á brott“, en nokkrum línum síðar er sú frásögn að arabaleiðtogar hafi skipað fólki að yfirgefa heimili sín sett fram sem staðreynd. Sú frásögn er umdeild meðal sagnfræðinga og er hér hvorki studd heimild né mótrökum. Auk þess er Líbía talin meðal innrásarríkja, þótt hún hafi ekki orðið sjálfstætt ríki fyrr en 1951, en Transjórdaníu og Írak er hvergi getið.
Rökin um Markúsarguðspjall standast ekki heldur. Hafi textinn verið ritaður eftir fall musterisins styður það ekki að um spádóm sé að ræða, heldur veikir það þá túlkun. Greinin er vönduð að uppbyggingu en heldur ekki sömu kröfum til eigin sjónarmiða og hún gerir til mótrakanna.
