Þeir sem leiða og þeir sem elta
Leiðari Viðskiptablaðsins sakar ríkisstjórnina um að hafa misst forystu í baráttunni gegn verðbólgu. Hann bendir á 5,2% hækkun krónutölugjalda í fjárlagafrumvarpinu, en sveitarfélög og fyrirtæki hafi á sama tíma frestað eða lækkað hækkanir. Hann telur að fyrirsjáanlegt undanhald stjórnarinnar grafi undan trúverðugleika frumvarpsins.
Ein tala ber uppi þennan leiðara Viðskiptablaðsins: 5,2% hækkun krónutölugjalda í stað þeirra 2,5% sem fjárfestar eru sagðir hafa vonast eftir. Greinin er skoðanagrein ritstjórnar og því metin á rökfærslu. Samanburðurinn er skýr og lesandi getur borið hann saman við frumvarpið sjálft. Ummæli Vilhjálms Birgissonar, Örnu Láru Jónsdóttur og Lilju Alfreðsdóttur eru rakin til tiltekinna vettvanga, Morgunblaðsins og Sprengisands, sem hægt er að fletta upp.
Veikleikinn liggur í meðferð gagnrakanna. Sagt er að skuldabréfamarkaðurinn hafi brugðist við, en hvorki ávöxtunarkrafa né önnur mælanleg hreyfing er nefnd. Leiðarinn útskýrir aldrei hvers vegna stjórnin valdi 5,2%, og hugsanleg rök hennar, til dæmis tenging við liðna verðbólgu, fá ekkert rými. Afstöðu hennar er lýst með orðunum „gaf í skyn“ án tilvitnunar, og stuðningsmenn hennar eru kallaðir „pólitískir fylgihnettir“. Það er uppnefni, ekki röksemd.
Loks leggur leiðarinn upp rökgildru: haldi stjórnin fast er hún þrjósk, en hörfi hún skortir hana forystu. Spurning Lilju um trúverðugleika frumvarpsins er beitt. Leiðarinn hefði þó orðið sterkari ef hann hefði tekið bestu útgáfu gagnrakanna alvarlega.
